dinsdag 2 april 2013

Gratis, de consument maar ook steeds meer bedrijven zijn er verslaafd aan geraakt.

Het aangaan van zakelijke relaties via het internet draait steeds vaker om content, storytelling en engagement. Zo maken we contact met elkaar via social media sites, schrijven blogs en delen waardevolle informatie via Twitter en Linkedin, allemaal gratis. Het internet is vergeven van gratis platformen, ideeën, tips, stappenplannen en white papers. Kennis wordt weggegeven in ruil voor een verbinding. Het weggeven van kennis of het gratis toegang geven tot kennis moet daarbij uiteindelijk leiden naar een betaalde variant van kennis delen. De waarde van advies en informatie is met de komst van de social media sites sterk aan inflatie onderhevig. De waarde van gratis kent een vreemde wetmatigheid. Bij de inventarisatie van een probleem is de waarde van gratis hoog. Hele afdelingen laven zich aan de gratis informatie om zo richting te geven aan strategie, planning of innovatie. Bij de executie van de oplossing is de waarde van gratis plots negatief. Dat is het moment dat kwaliteit van kennis en informatie wel zijn prijs heeft. De aanbieders van gratis hebben zich dan echter al uit de markt geprijsd. Gratis heeft voor die aanbieders een hoge prijs. 

Je ziet deze ontwikkeling ook bij de vercommercialisering van internet diensten. Niet een geweldige innovatie maar gratis is de succesformule van het internet. We zijn bedwelmd geraakt van de getallen. Facebook passeerde onlangs de grens van 1.5 miljard gebruikers en we waren allemaal onder de indruk. De vraag is of de getallen werkelijk indrukwekkend zijn of zijn we zo onder de indruk omdat we nog niet gewend zijn aan dergelijke grootheden? Binnen afzienbare termijn zal het internet wereldwijd 5 miljard gebruikers kennen die allemaal profiteren van een snelle toegang tot informatie. Met één druk op een knop kunnen we gebruik maken van gratis diensten. In de nabije toekomst zijn er diensten denkbaar met vele miljarden gebruikers en zullen we dat heel gewoon gaan vinden. WhatsApp heeft geen geweldig concept WhatspApp is gratis sms en moet nu nadenken over betaalde varianten. Uitgevers werken vooral met gratis Apps. Wanneer we 0.25 eurocent per dag voor hun informatie via een App zouden moeten betalen dan verdwijnen diezelfde Apps onmiddellijk van het scherm. Zo kun je eenvoudig een lijst maken van diensten die gratis zijn en zoeken naar een verdienmodel. Steevast zijn de verdienmodellen hetzelfde, advertenties. Adverteerders zijn nog steeds het enige echte smeermiddel. Ogenschijnlijk hippe internet bedrijven als Google, Facebook en YouTube zijn gewoon advertentieverkopers verkleed in een sexy jasje. Twitter, WhatsApp, Pinterest, Instagram en alle andere platformen willen allemaal zo snel mogelijk advertentieverkopers worden. Ze zeggen op zoek te zijn naar verdienmodellen maar bedoelen te zeggen dat ze op zoek zijn naar manieren om adverteerders te pleasen en toch hun gratis gebruikers te vriend te houden. 

“If You're Not Paying for It; You're the Product” is een veel te mooie voorstelling van zaken, ik zou bijna willen zeggen was het maar zo. De kreet lijkt een belofte in zich te hebben. De belofte dat bedrijven iets met je willen omdat ze je kennen. Ik heb de afgelopen jaren een hele duidelijke digitale footprint achtergelaten op het internet. Als ik de aanbiedingen zie die bijvoorbeeld Facebook mij voorschotelt dan hebben die vooralsnog niets te maken met slim gebruik maken van data. Op maat gesneden aanbiedingen op basis van mijn interesses zou ik allerminst vervelend vinden. Voorlopig gaat het heel alleen om massa en bereik. De wet van de grote getallen. De sexy internetbedrijven doen niet heel veel anders dan de Nigeriaanse spammer die promillen resultaat boeken op tientallen miljoenen verzonden berichten. Met hun enorme aantallen deelnemers hebben de social media sites voldoende bereik om aantrekkelijke roi’s te maken voor adverteerders. Wanneer de bekende platformen geld gaan vragen voor het gebruik zouden ze van de ene op de dag worden weggevaagd. Daarmee onderscheidden ze zich niet van de traditionele offline media waar we online geen 0.25 cent per dag voor willen betalen. We zijn eenvoudigweg verslaafd geraakt aan gratis. 

Als je dit een leuk artikel vindt dan is dit misschien ook lezenswaardig. 
Je leest het steeds vaker, bedrijven moeten meer gaan denken als een uitgever. Maar is dat wel zo?

Geen opmerkingen :

Een reactie plaatsen