Posts tonen met het label Sociale netwerken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sociale netwerken. Alle posts tonen

maandag 26 september 2016

Ideeën over de de waarde van een Twitteraccount in 2010, ondertussen is er aardig wat veranderd.

Vijftigduizend dollar voor
een gesponsorde tweet
Gepubliceerd 14 juni 2103. 

Een jaar of drie geleden (2010) schreef ik een artikeltje over de waarde van het twitteraccount van Paul de Leeuw. Dat hij had besloten om zijn account te verwijderen naar aanleiding van enkele vervelende incidenten, vormde de aanleiding. 

Strekking van mijn betoog was, dat hoewel er buitengewoon veel aandacht wordt geschonken aan content creatie, de waarde van social media toch vooral ook moet worden afgemeten aan het bereik. Paul De Leeuw was net begonnen met Twitter en had toen al zo'n 100.000 volgers.

In mijn optiek vertegenwoordigden die volgers een reële waarde. In het Financiële Dagblad van afgelopen week ( juni 2013 ) stond daarover een aardig artikel. Bij de kop “Beroemdheden lopen binnen met gesponsorde tweets” moest ik direct even aan mijn Paul de Leeuw stukje uit 2010 denken. 

Mike Tyson zou 3250 dollar per tweet toucheren voor het aanbevelen van een chipsmerk. De onnavolgbare Charlie Sheen zou voor tweet een slordige 50.000 dollar kunnen bijschrijven en als Kim Kardashian een tweet plaats over make up levert haar dat een slordige 10.000 dollar op. 

Er bestaat onder de naam Izea een bedrijf dat naar eigen zeggen al zo’n twee miljoen dollar binnenharkte aan sponsored tweets. Bedragen van rond de 100 dollar per letter afhankelijk van de omvang en kwaliteit van het aantal volgers schijnen gangbaar te zijn. 

Er zullen waarschijnlijk verschillende sponsored tweet tarieven ontstaan afhankelijk van kwaliteit, specialisatie enzovoort net als bij de "traditionele" media. Daarbij worden accounts met kleinere hoeveelheden volgers zeg 10, 20 of 30.000 steeds interessanter om een kwalitatief hoogwaardig bereik te realiseren. 

Het hebben van volgers of dat nu op Twitter, Youtube Facebook of Instagram is vertegenwoordigt steeds vaker waarde. Misschien is dat wel de reden waarom Paulde Leeuw alweer enige tijd actief is op Twitter. Weliswaar nog bescheiden met iets van 19.000 volgers. Op zijn Twitter hoogte punt had Paul ca. 300.000 volgers. 


Welke waarde vertegenwoordigt
het Twitteraccount van Paul de Leeuw
Wie zorgt voor de content is een regelmatig terugkerende vraag. Voor het maken van tweets, het vullen van een blog, een Facebook pagina of voor het maken van een relevante productpresentatie op slideshare is meestal nauwelijks budget. 

Op zichzelf is dat vreemd. Immers, het vullen van kanalen met de juiste boodschap is een taak die sinds jaar en dag door het communicatie adviesbureau of de welwillende freelancer wordt uitgevoerd. 

De social media, hebben echter nog geen duidelijke status. Bij het vullen van de traditionele kanalen (RTV, Dagbladen) is er “gewoon” marketingbudget. Niet alleen voor het vullen van het kanaal maar ook nog voor het plaatsen. Bijvoorbeeld een 1/1 pagina Telegraaf full colour kost afgerond 84.000 euro. Dat is dan exclusief de kosten van het maken van de advertentie.

Onder de 15.000 euro gebeurt er weinig (Concept, teksten schrijven, fotograferen, DTP). Die kosten worden omgeslagen naar bereik en zo krijg je uiteindelijk kosten per 1.000 potentiële lezers. De oplage is volgens een recente tarief kaart 650.000 exemplaren plus losse verkoop en meelezers. 

Er zijn allerlei formules ontwikkeld en er zijn instituten die dit bijhouden. Volgens de tariefkaart (prijslijst) kom je dan voor 1.000 potentiële lezers bij de telegraaf op zo’n 125 euro aan kosten. Daar komen de productie kosten dan nog overheen. 

Hoeveel potentiële mensen er naar jouw boodschap luisteren of kijken bepaald het tarief. Voor de traditionele media, dagbladen, radio televisie en commercieel drukwerk wordt zonder blikken of blozen geld vrijgemaakt. 

Met die sociale media is er echter iets merkwaardigs aan de hand. Het kost niet of nauwelijks geld om kanalen aan te maken en er vervolgens mee aan de slag te gaan. Het kost vervolgens relatief weinig geld om zoveel mogelijk relaties, afnemers, klanten, fans, geïnteresseerden, stake holders of wie je maar wil, te verzamelen rondom jouw kanalen. 

Het proces rondom het vullen van een kanaal als Twitter, blog, Youtube, Hyves of Facebook is beslist niet anders dan een advertentie plaatsen in de dagbladen. Je bepaald de strategie en ontwikkelt een communicatie concept. Daarna denkt je na over de vorm en creëert uiteindelijk de juiste content. Tot slot bepaal je het aantal plaatsingen en je bent in business. Monitoring van social media is subliem, je kunt vrijwel alles gratis meten.

Als Paul de Leeuw zijn kijkers zou oproepen hem te volgen op Twitter met als beloning dat elke tienduizendste volger een avond bij hem mag komen eten, dan garandeer ik dat hij dat aantal met gemak had verdubbeld. (Zou trouwens een aardig idee zijn voor zijn programma). Ik denk vervolgens niet dat zijn volgers het hem kwalijk nemen als hij af een toe een bericht post waarin hij vertelt dat Head en Shoulders zijn roos voorgoed heeft doen verdwijnen. Daar kan dan een linkje bij naar een leuke actie site. Goed voor de Vara en goed voor Paul. 


Kennelijk zijn we zo ver nog niet. Hoe je het ook went of keert er zijn duidelijk wetmatigheden en die blijven bij grote getallen hetzelfde. Google heeft dit allang begrepen. Nu de moderne marketeer nog. Mocht je er voor kiezen om wel eigen kanalen op te bouwen dan creëer je vervolgens een eigen waardevol publiek. Je zou daar zelfs geld mee kunnen verdienen. 

Bijvoorbeeld; de Vara Gids met een oplage van ca. 350.000 rekent als kosten per duizend van 26.60 euro. (de hele familie leest immers die gids en uw advertentie). Geen idee hoe dik die Vara gids is, maar schat zo tussen de 50 en de 100 pagina’s. Je mag dus maar hopen dat ze jou advertentie lezen. Wat mag een tweet in de time line van Paul de Leeuw dan kosten of een filmpje op zijn Facebook pagina. 

Paul heeft immers zonder echt zijn best te doen nu al een slordige 100.000 volgers op zijn Twitteraccount gehad. De kans dat die tweet gelezen wordt is echt vele malen groter dan die advertentie in de Vara Gids.

Als Paul de Leeuw zijn kijkers zou oproepen hem te volgen op Twitter met als beloning dat elke tienduizendste volger een avond bij hem mag komen eten, dan garandeer ik dat hij dat aantal met gemak had verdubbeld. (Zou trouwens een aardig idee zijn voor zijn programma). 

Ik denk vervolgens niet dat zijn volgers het hem kwalijk nemen als hij af een toe een bericht post waarin hij vertelt dat Head en Shoulders zijn roos voorgoed heeft doen verdwijnen. Daar kan dan een linkje bij naar een leuke actie site. 

Goed voor de Vara en goed voor Paul. Kennelijk zijn we zo ver nog niet. Of het is me ontgaan. Hoe je het ook wendt of keert er zijn duidelijk wetmatigheden en die blijven bij grote getallen hetzelfde. Google heeft dit allang begrepen. Nu de moderne marketeer nog".

maandag 8 februari 2016

April 2012 werd Instagram met nul omzet en 16 medewerkers voor een miljard dollar overgenomen door Facebook. Geniaal of gekkenwerk.


April 2012 nam Facebook Instagram over. De media rolden over elkaar heen om duidelijk te maken dat het Facebook van Mark Zuckerberg gek geworden was. Ik schreef er destijds een beschouwend artikeltje over. Eigenlijk was ik het stukje al weer vergeten tot ik vanmorgen dit artikel las. "Instagram ad revenue to double to $10.87bn by 2019, says eMarketer". Serieuze getallen voor een foto App. Vooruitblikken aan het einde van het jaar is leuk, terugblikken ook. 

April 2012 "Papegaaien journalistiek over de waarde van Instagram". 

 De dotcom crisis en de zeepbellen zijn weer niet van de lucht. Lees net een artikel in de Leeuwarder Courant over de ca. 1 miljard dollar die Facebook betaalde voor de foto App Instagram. Kopregel “Facebook blaast lucht in de zeepbel”, 16 medewerkers geen omzet, geen winst, dat kan natuurlijk geen 1 miljard dollar waard zijn. Iedereen roept het in koor. Vooropgesteld dat de journalist gelijk zou kunnen hebben is het minstens zo interessant om te kijken of hij wellicht ook ongelijk zou kunnen hebben. 

In 2006 kocht Google video website Youtube. Het video bedrijf had toen iets van 100 miljoen videoclips op haar servers staan, ongeveer 20 miljoen maandelijkse bezoekers en geen verdienmodel van betekenis. Toch betaalde Google er het toen het ook belachelijke bedrag van 1.6 miljard dollar voor. Hoe anders staat de zaken er slechts vijf jaar verder in februari 2011 voor. Met 490.000.000. unieke bezoekers per maand die er aan tijd een equivalent van 325.000 jaar per maand doorbrengen is het dan al de tweede zoekmachine ter wereld. Natuurlijk zijn deze cijfers gedateerd maar ik gok dat die aantallen alleen maar zijn zijn toegenomen.

Ter vergelijking, eind 2011 hadden Instagram gebruikers al 400 miljoen foto’s geüpload, wat neer komt op 60 foto’s per seconde. De pas vorige week uitgebrachte Android-app werd dezelfde dag is al meer dan een miljoen keer gedownload. Instagram heeft weliswaar nog maar 30.000.000 accounts maar is al wel de leidende foto app. Foto’s zijn voor social media platformen als Facebook en Hyves de belangrijkste brandstof. 


Misschien is Mark dus zo gek nog niet. 

Facebook zal Instagram verder kunnen helpen waardoor Instagram de Youtube van de fotografie zou kunnen worden. Of een dergelijke visie een miljard dollar aan contanten en aandelen rechtvaardigt kan ik natuurlijk niet zeggen. Maar de wereld van het internet en de potentie van de social media laten zich vooralsnog niet vangen in de standaard benadering van het oude zaken doen. 

Update 20 maart 2013. 

"Barclay’s Paul Vogel pegged Instagram’s Q4 revenue at $276 million, and now projects that Instagram will “eclipse” $1.3 billion in 2016. In other words, the big revenue upside that Facebook just wowed Wall Street with is only going to get better next year". Barclays 

Up-date 22 december 2014. 


Instagram is worth $35 billion, according to Citigroup. When Facebook bought Instagram for $1 billion in April 2012, the price tag came as a shock to many. A little more than two years later, Citigroup said Instagram is worth $35 billion, a number that the bank called "conservative" in a research note on Facebook issued Friday.


It is another piece of good news in what has been a stellar 2014 for Instagram. The photo-sharing app recently hit 300 million active users, putting it ahead of Twitter. At $35 billion, Instagram would also be worth more than Twitter, which currently has a market cap around $23.3 billion. Citi's analysts added, however, that the valuation is speculative and dependent on efforts to generate more money from the app.

"While Instagram is still early in monetizing its audience and data assets, and its financial contribution to [Facebook] is minimal today, we believe that it is quickly gaining monetization traction, and would contribute more than $2bn in high-margin revenue at current user and engagement levels if fully monetized," Citi analysts wrote in the note.

Facebook has not been in a rush to fully monetize Instagram, rolling out its first ads in late 2013, and recently adding video ads. While Facebook has not disclosed how much money Instagram is generating, Citi's analysts said it could conceivably bring in $2.7 billion in 2015.

A Forrester Research study found that users are far more engaged on Instagram than other social networks, such as Facebook and Twitter. Facebook has become a particularly frustrating platform for marketers, as the site has scaled back how much reach brands can have on the site's News Feed.

Update 8-2-2016.

Facebook wouldn’t disclose exactly how much revenue Instagram generated, and Instagram’s contribution to Facebook’s top line is still just getting started. But it’s starting to have an impact. Facebook COO Sheryl Sandberg noted on the earnings conference call that 98 of the top 100 Facebook advertisers now also advertise on Instagram.

Pacific Crest Securities analyst Evan Wilson said that Instagram was likely one of the big factors in Facebook’s impressive increase in the fourth quarter’s ad “impressions,” which increased 29% year-on-year. This was the first time since Q3 2013 that total ad impressions increased on a year-over-year basis.

Barclay’s Paul Vogel pegged Instagram’s Q4 revenue at $276 million, and now projects that Instagram will “eclipse” $1.3 billion in 2016. In other words, the big revenue upside that Facebook just wowed Wall Street with is only going to get better next year.


Up-date 18-12-2017

Instagram ad revenue to double to $10.87bn by 2019, says eMarketer

Facebook's hold on the social media ecosystem won't loosen anytime soon according to research from eMarketer which predicts a thirds of social media users will use its site Instagram by 2021. Furthermore, it will double its current ad revenue by 2019.

The marketing company's data claims that 30% of all social media users across the world will be on Instagram in the next four years, a quarter increase of the 593.7 million users it boasted in 2017.

The group predicts that Instagram ad revenue will grow from $4.10bn in 2017 to $10.87bn by 2019. The app has borrowed features heavily from rival Snapchat, and some newsfeed quirks from Facebook, all acts that have helped deliver a clear service according to eMarketer analyst Cindy Liu.


Up-date oktober 2018

Facebook will soon rely on Instagram for the majority of its ad revenue growth

So far, Facebook’s acquisition of Instagram has been a total success — one of the biggest of the internet era. The app, which Facebook acquired for $1 billion in 2012, now has more than a billion users and should generate $8 billion to $9 billion in revenue this year, depending on whose estimate you use. Other achievements are harder to measure, like how Instagram reduced Snapchat as a strategic threat by cloning many of its features, and how it gives Facebook a connection to young people.

Last quarter, Instagram generated an estimated $2 billion, or about 15 percent, of Facebook’s $13 billion in ad revenue, according to estimates from Andy Hargreaves, a research analyst with KeyBanc Capital Markets. Hargreaves expects Instagram to grow to about 30 percent of Facebook’s ad revenue in two years, as well as nearly 70 percent of the company’s new revenue by 2020 — driving the majority of Facebook’s growth.

Vooruitblikken aan het einde van het jaar is leuk, terugblikken ook. 



donderdag 9 april 2015

Dit artikel zou geloofwaardiger zijn wanneer het werd gepubliceerd in de NRC.

Als je een paar jaar rondloopt op de sociale media zie je de andere kant van de information sharing community zich steeds scherper aftekenen. We delen wat ons bevalt en past in ons eigen commerciële straatje. Omdat platformen als Facebook, Twitter en Linkedin voor een belangrijk deel worden bevolkt door de ca. 1 miljoen zelfstandige communicatie coaches, marketeers, linkedin-adviseurs, content specialisten, en social media experts zie je een eigen dynamiek ontstaan. We bevestigen wat ons bevalt en we ontkennen wat onze broodwinning bedreigt. Dat is een beetje vanzelfsprekend want als je vandaag een lezing geeft over de heilzame werking van storytelling kun je moeilijk een bericht met je volgers delen waarin de werking van deze aanpak wordt ontkent.

Het leidt tot een informatie tunnel waarin het zinloos is om nog te geloven wat iemand schrijft. Dat geldt niet alleen voor de sociale media hetzelfde geldt voor kleine en grote blogs die leven van internet berichtgeving, online marketing, e-commerce en ontwikkelingen op de sociale media. Op Facebook en Instagram vertaalt deze ontwikkeling zich zich naar een stroom van berichten en foto’s die alleen de leuke kant van het leven laten zien. Zo ontstaat er op de sociale media een stuwmeer van berichten die passen bij diezelfde sociale media populatie die alleen nog delen wat ze zelf willen geloven. Met als gevolg dat we het steeds minder gaan vertrouwen en vertrouwen in de afzender is het fundament van elke boodschap.

We hebben van nature de neiging om te zoeken naar wat onze eigen overtuiging bevestigt. Dat niet alleen, we negeren, onderwaarderen of ontkennen zelfs hetgeen onze eigen overtuiging tegenspreekt. Een gedachtengang die op de social media zeer expliciet zichtbaar wordt. Deze confirmation bias is misschien een bedreiging voor personal branding en branding via dergelijke platformen in zijn algemeen. Het overbrengen van een boodschap lukt beter in een umfeld van geloofwaardigheid. Dit artikel zou immers geloofwaardiger zijn wanneer het gepubliceerd werd in de NRC dan op mijn eigen blogje. Het is tegelijk een kans voor de media die op dezelfde platformen steevast dood zijn verklaard.

donderdag 26 maart 2015

Commercieel geproduceerde content is niets anders dan een reclameboodschap in een stealth-mode

Elke vorm van informatie die verstrekt wordt door een commerciële afzender heeft als primair doel de houding van de lezer ten aanzien van de afzender te beïnvloeden. Content geproduceerd door commerciële partijen is niets anders dan een reclameboodschap in een stealth-mode en er bestaat een kans dat Google dat in de toekomst ook zo gaat zien. Wanneer de houding van de consument ten aanzien van commercieel geproduceerde content verandert is een aanpassing van deze marketingtactiek niet eenvoudig door te voeren. Content strategieën gericht op het verschaffen van waardevolle informatie voor klanten zijn “in the end” gericht op het manipuleren van zoekresultaten en daarom al per definitie minder objectief.

Dat er voor social business, contentmarketing, storytelling, twitteren, bloggen en vloggen een rol is weggelegd spreekt vanzelf. Net als het manipuleren van zoekresultaten, het kopen van banners en adwords passen deze tactieken in het wapenarsenaal van de hedendaagse on-line marketeer. De marketingroutes die je kunt afleggen voor het bedrijf waar je werkt of je opdrachtgever zijn net zo divers als er wegen zijn op een landkaart. Als er gekozen wordt voor contentmarketing als belangrijkste route en het werkt dan is dat natuurlijk prima. Elke strategie kent immers zijn plussen en minnen. De zaak verandert wanneer marketeers vinden dat hun marketingmedicijn het enige is met werkzame bestanddelen en het propageren als een weg die iedereen zou moeten volgen. Dan verandert er meer en dat is juist met contentmarketing het geval. Het welslagen van deze strategie is immers gebaseerd op het manipuleren of vriendelijker geformuleerd het beïnvloeden van Google.

Content marketeers voeren steeds weer als kernpunt aan dat contentmarketing geen vorm van interruptiemarketing zou zijn en juist daarom zo goed werkt. De consument zou zelf op zoek zijn naar de juiste informatie en dan per toeval die juiste informatie zomaar aangeboden krijgen via Google. Onzin, die informatie staat op die plek in de resultaten van Google omdat de tekst van artikelen zo wordt gemanipuleerd dat de algoritmes van Google er blij van worden. Die tekst, video of welke contentvorm dan ook is zorgvuldig geconstrueerd om zijn werk te doen. Zulke content is echt niet anders dan een toevallige advertentie van Unox naast een rookworst recept in de Allerhande.

Marketeers zijn geen onafhankelijke journalisten, marketeers geven sturing aan een commercieel proces gedreven door targets. Contentmarketeers hebben het domein "content" geclaimd en ruziën nu met elkaar wat wel en wat nu niet content is. Zo bestaat er inmiddels authentieke content, waardevolle content, slechte en goede content. Content is gewoon inhoud, punt, de rest is make believe. Bij een overload aan gestuurde “objectieve” content kan de consument zich afkeren van bedrijven die zich op deze manier een weg naar een goede positie bij Google hebben geëlleboogd. Google heeft in het verleden meerdere malen laten zien hoe ze omgaan met schijnbaar authentieke content. Er werd rigoureus een streep door gezet.

Dat Google daarbij een volstrekt onbetrouwbare partij is om een lange termijn relatie mee aan te gaan lijkt contentmarketeers minder te deren. Google staat bekend als een bedrijf dat rigoureus de regels verandert als haar verdienmodel wordt aangetast. Content die vandaag nog door Google wordt aangemerkt als authentiek en informatief en daarom goed scoort kan over een maand aangemerkt worden als commercieel en daarmee verdwijnen uit de zoekresultaten. Ik ken bedrijven van wie hun business dankzij Google overnight in de vernieling ging omdat Google zijn algoritme aanpaste. Iets dat Google ongeveer 600 keer per jaar doet. Om de marketing communicatie strategie van je bedrijf te bouwen op zoekresultaten van Google betekent een serieus risico.

zondag 8 februari 2015

50% van het budget is weggegooid geld, we weten alleen niet om welke helft het gaat’ #deRoivanCM

De afgelopen week werd er in mijn twitter bubble nogal wat gediscussieerd over Roi. Met name dan over de Roi van content marketing. De discussie deed me denken aan één van de meest bekende citaten uit de reclame wereld. ‘50% van het reclamebudget is weggegooid geld, we weten alleen niet om welke helft het gaat’. Daarom blijven we investeren. Het onderwerp heeft mijn interesse, een paar maanden geleden waagde ik er al eens een artikel aan met de titel "Waarom je de ROI van online acties met een korreltje zout moet nemen". Strekking van dat artikel was dat de ROI op een online actie veelal het gevolg van langjarig investeren in het merk of reputatie was. Reclame maken zeg maar.

Als je jaar in jaar uit miljoenen investeert in de betrouwbaarheid van je merk middels reclamecampagnes kun je makkelijker rendement halen uit een online actie dan een onbekend merk. 


Ik weet het er zijn uitzonderingen. Het succes van social voor de KLM kun je wat dat betreft, in mijn ogen tenminste, niet los zien van de reclamecampagne waarin de zwanen een hoofdrol vervulden. Dat idee. Zo kan een bedrijf of merk dat sinds jaar en dag helder gepositioneerd is en duidelijk gemaakt heeft waar het voor staat, meer profiteren van social business dan een onderneming waarvan de medewerkers geen flauw idee hebben waar ze mee bezig zijn.

Marketeers hebben nogal eens een geheugen dat gefixeerd is op de korte termijn. 


Het is een beetje inherent aan de marketing functie geworden, dat korte termijn succes. Quick wins daar draait het steeds vaker om. Een marketeer zou verplicht tien jaar aan hetzelfde bedrijf verbonden moeten blijven om de mogelijke correlatie tussen investeringen en succes echt zichtbaar te maken. Datzelfde geldt voor adviseurs die de online marketing toolkit heilig hebben verklaard. Online marketeers oogsten veelal op het succes van zorgvuldig opgebouwde reputaties uit het verleden. We weten allemaal wat er gebeurt als je alleen maar blijft oogsten.

donderdag 13 november 2014

Waarom je de ROI van online acties met een korreltje zout moet nemen.

Online ROI met een korreltje zout
Enige tijd geleden schreef ik een artikel over zaaien en oogsten. Onderwerp was Unilevers verschuiving van offline naar online omdat de ROI van online beter zijn. Ik schreef dat Unilever daarmee als het ware parasiteerde op de merkenportefeuille die ze de afgelopen honderd jaar hadden opgebouwd. Vanmorgen las ik een artikel van de hand van de Ad contrarion. Hij zegt daarover. “Never believe the ROI calculation of a short-term promotion. It never accounts for all the zillions of dollars spent building the brand that made the promotion even possible. It may be a valid calculation of something, but it is not a valid ROI”. Nu moet ik zeggen dat dit soort statements in het Engels meer binnenkomen. Maar de strekking is vergelijkbaar.

De ROI discussie die gevoerd wordt over de rendementen van online acties of dat nu middels SEO of social is vindt zijn basis veelal in het parasiteren op gevestigde merken. Dat wil zeggen voor die organisaties die hun roots hebben buiten het internet. Zeg maar bedrijven die ouder zijn dan een jaar of vijftien. Als Twitter, Google of Pinterest stellen dat hun service een belangrijke driver is voor de verkoop van auto’s kun je deze zaken niet los van elkaar zien. Het internet mag dan het aktiemedium zijn. Je koopt die Ford uiteindelijk omdat dat merk iets voor je doet en prijs is daar een onderdeel van. De langjarige investeringen in het merk vormen daarmee een integraal onderdeel van je ROI berekening. Marketeers die zich laten leidden door ROI alleen kunnen schade aanrichten voor merken en bedrijven op de langere termijn. 
Je kunt nu eenmaal niet alleen oogsten. 

In de kern parasiteren alle prijsacties zowel online als offline op de kracht van het merk. Omdat online relatief nieuw is kunnen we nog niet precies vertellen hoeveel schade er wordt aangericht. Het is voldoende aangetoond dat acties waarbij met prijs wordt gerommeld op langere termijn zorgen voor een lagere omzet. Acties leren de consument dat de gewone prijs te hoog is. In tijden van crisis zoals de afgelopen acht jaar is investeren in het merk niet een populair thema. Er moet immers snel cash gegenereerd worden. Traditioneel gebeurt dat met prijsacties in honderden verschillende vormen. Gratis, prijsvragen, van voor en tijdelijk. Net zolang totdat de koek op. Als je op de lange termijn succesvol wilt zijn moet je blijven investeren in merkwaarde op een hoger niveau.

woensdag 2 juli 2014

Brands are built on what people are saying about you, not what you're saying about yourself

De spelregels voor merkenbouwers waren tot voor kort overzichtelijk. Als fabrikant of dienstverlener kon je middels een onderscheidende propositie waarde toevoegen aan je product of dienst. Je kon een merk als het ware uit de grond stampen. De belangrijkste voorwaarden waren een goed product, diepe zakken en uithoudingsvermogen. De zaken zijn de afgelopen jaren dramatisch veranderd en ik geloof echt dat we nog maar aan het begin staan. Merkmarketeers zijn de grip aan het verliezen. De transparantie van het internet, de invloed van de social netwerksites en de resultaten van Google worden steeds dominanter in de opbouw van het merk. Die ontwikkeling werd in het verleden voornamelijk bepaald door inspanningen van het eigen marketing team. Dat is niet meer.

Het merk is steeds vaker een optelsom van inspanningen van gebruikers in combinatie met geregisseerde marketing van de fabrikant of dienstverlener. Klanten zorgen voor onafhankelijke conversaties die gevolgd worden door potentiële klanten. Reviews zorgen voor waarderingen die worden meegenomen in het klantenbrein. Klanten creëren inmiddels belevenissen op Youtube die regelmatig de communicatie kracht van de eigen marketing organisatie overstijgen. Klanten waarderen verhalen van andere klanten steevast hoger dan de zelf geregisseerde communicatie. Google resultaten worden vooral beïnvloed door het toevoegen van authentieke content en worden daarmee almaar dominanter in de ontwikkeling van het merk. Elke nieuwe release van Google heeft als doel die waardevolle content een hogere plek in de zoekresultaten te geven. Daarmee zal authentieke content gecreëerd door gebruikers steeds waardevoller worden, dat vraagt van marketeers niet alleen meer om het zenden van boodschappen maar steeds vaker om regie, coördinatie, inspiratie, luisteren, curatie en community management.

Wellicht is achteraf bezien de Bucklercase van Youp een keerpunt geweest. Daar liet het publiek al de kracht van de community zien. Nu, met de opkomst van de sociale netwerksites, is die kracht nog vele factoren sterker geworden. Misschien is met de huidige vorm van communicatie wel de rek uit het merkelastiek. Je kunt grote budgetten in geregisseerde communicatie blijven stoppen in the end kun je daarmee de marge niet meer oneindig vergroten en juist die marge is voor de merkmarketeer een belangrijke doelstelling. Google legt immers feilloos bloot hoe jouw prijs zich echt verhoudt ten opzichte van de concurrent en Google is hét vertrekpunt voor een aankoop. Merk co-creatie, waarmee je een online ecosysteem ontwikkelt van ervaringen, verhalen, beloningen, reviews en aanbevelingen samen met geregisseerde marketing communicatie zal aan kracht winnen. De ontwikkeling van het merk komt daarmee steeds meer in handen van de klant. Organisaties die deze kracht begrijpen hebben toekomst.


zondag 1 juni 2014

De tijd dat massamedia de communicatieklus klaarden is voorbij. Managers moeten nu digitaal leiderschap tonen.

Ik werd voor het eerst zakelijk geconfronteerd met het internet in 1996. Ik zag de schermen op de computer voorbij komen en dacht we zijn te laat. In 2000 maakte ik als ondernemer de tornado die het internet veroorzaakte van nabij mee. Sterker, ik zat er midden in. De historie lijkt zich te herhalen met de social media. De waarde die de social media platformen vertegenwoordigen zingen dagelijks rond in de financiële pers. De meeste journalisten weten het zeker, we hebben niets geleerd van de tulpencrisis of de dotcom zeepbel. Tabelletjes met waarderingen per klant voeren de boventoon net als in 2000. Oude wijn in oude zakken.

Het ontbreekt domweg aan goed referentiemateriaal en journalisten grijpen niet terug naar de aanvankelijke waarderingen van Google, Youtube, Amazon of dichterbij Bol.com. Liever grijpen ze terug op de grote mislukkingen. Negatief nieuws verkoopt nu eenmaal beter. Nu moet ik zeggen dat ik die waarderingen op zich niet zo boeiend vind. De reflectie van de getallen daarentegen wel. In 2000 vertelden de getallen dat het internet de wereld ging veranderen. Die belofte werd ingelost.

De nieuwe getallen op hun beurt beloven dat de social media de manier waarop we met elkaar communiceren dramatisch zullen veranderen. Voor een stuk is die belofte al ingelost, immers we veranderden van spraak gedreven communicatie naar geschreven, zeg maar tekst communicatie. We bellen minder, E-mail, WhatsApp en sms voeren nu de boventoon. Met de communicatie veranderende zelfs het gedrag. De telefoon als communicatie medium is nu overal aanwezig, tijdens het eten, in de bioscoop en op het werk. We staan ermee op en gaan ermee naar bed. E-mail veranderde ons communicatieve leven en Facebook is nu het leidende social media platform met een adressenboek waar 1 miljard potentiële klanten dagelijks hun eigen profiel upgraden. Google zet massief in op social awareness en de mogelijkheden van Twitter en platformen als Pinterest, linkedin en Instagram completeren voorlopig het gamma.

Misschien zijn we met de social meda in Nederland gewoon verkeerd begonnen. Hyves bereidde de weg voor maar werd het meest succesvol onder jongeren. SMS was iets voor tieners en geen zakelijk medium. Communiceren via de telefoon is voor sommigen onder ons nog steeds kinderachtig. In gesprekken met managers merk ik nog steeds dat er wordt verwezen naar sociale media als de plek waar mensen elkaar vertellen dat ze naar het toilet moeten of dat ze trein gemist hebben. Nee, wordt geroepen, ik zit niet op Facebook. Twitter, hallo wat moet ik daar nu mee. Het roept de vraag op of je als manager een social media strategie kunt inkopen zonder affiniteit met Facebook of Twitter. Die vraag was bij het inkopen van een traditionele massacommunicatie strategie minder aanwezig. RTV zijn sexy en het nut en de noodzaak van adverteren in dagbladen of special interest magazine is voldoende aangetoond. Iedereen las een krant, keek televisie, luisterde naar de radio en kocht wel eens een vaktijdschrift.

Voor marketeers ligt daar nu een behoorlijke uitdaging. Hoe speel ik als fabrikant of dienstverlener in op de veranderingen die de social media met zich mee brengen. Het internet heeft ervoor gezorgd dat massale één op één communicatie werkelijkheid is geworden. Daarmee is een belangrijke pijler onder de traditionele massacommunicatie weggeslagen. Kan ik als marketeer nu een strategie inkopen waarin media centraal staan waarvan ik niet weet welk effect ze hebben, hoe ze werken en waar ik geen affiniteit mee heb? De signalen zijn duidelijk voor wie ze wil horen. Managers moeten nu digitaal leiderschap tonen
.

zondag 20 april 2014

Is een Tweet met een linkje niet eigenlijk gewoon een advertentie.

Steeds vaker kom ik ze tegen in mijn timeline. Tweets die je naar een artikel lokken dat je in alleen tegen betaling kunt lezen. Mensen of bedrijven zien het waarschijnlijk als een model om geld te verdienen. Er bestaat in Nederland sinds januari 2014 zoiets als een reclame code social media. Mijn oog viel daarbij op artikel 4a, het manipulatieverbod, dat zegt. “Het is verboden berichten of andere uitingen op social media zodanig te bewerken dat de gemiddelde consument hierdoor kan worden misleid”. Ik volg bijvoorbeeld de Leeuwarder courant via Twitter. Met enige regelmaat komen tweets voorbij die verwijzen naar content die ik alleen tegen betaling kan lezen. Ze staan gewoon vermomd tussen de tweets die wel verwijzen naar een compleet artikel. Ik stoor me er nog niet aan. Wellicht werkt het zelfs. Nu geloof ik dat die code nogal vrijblijvend is maar het zette me wel aan het denken. Elke tweet met een link die leidt naar een artikel is natuurlijk een advertentie voor de achterliggende content. Hoewel vrijwel iedereen die actief is op de social media wel eens een bericht plaatst met een doorverwijzing wordt het niet echt gezien als adverteren. Het is natuurlijk ook een definitie kwestie. Waar eindigt het aanbevelen en waar begint het adverteren. Je kunt je afvragen of je in het tijdperk van de sociale media een financiële compensatie als criterium zou moeten nemen als richtlijn. Het lijkt mij wat ouderwets. 

vrijdag 11 april 2014

Google is een supermarkt die steeds vaker huismerken introduceert.

Deze week werden we weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Google is opnieuw aan het kijken naar de zeer lucratieve internet reisbranche. Ik las eerder deze week daarover het artikel in Business Insider met de veelzeggende kop “Can Google Disrupt The Online Travel Industry”? Niet de eerste keer, eerder in 2011 deed Google ook al een aanval op de markt van vliegtickets. Het is een patroon, eigenlijk is vrijwel elke branche die verkoopt via het internet nu het doelwit van Google. Of het een bril is of een auto, de reisbranche of het bankwezen, Google heeft eigenlijk overal interesse in. Google kent bovendien alle data want voor een belangrijk gedeelte runnen ze het internet.

De beurs gelooft in Google en beloont het bedrijf dat elk kwartaal drie miljard dollar aan resultaat bijboekt sinds jaar en dag met een bovengemiddelde waardering waardoor het toch al steenrijke Google hele diepe financiële zakken heeft. Google kan daarbij goed rekenen wat te duur is om zelf te bouwen wordt eenvoudigweg gekocht.

Google heeft in tegenstelling tot Facebook bovendien de sympathie van de media, waarschijnlijk nog wel het sterkste wapen. Dat grappige brilletje domineert al lange tijd de techmedia. Dat je daarmee een wandelende reclamezuil wordt lees je minder vaak. Google levert allang de gekste dingen gratis, van online 3d schets programma’s tot document opmaak en mail. Allemaal gratis in ruil voor data die aan adverteerders wordt verkocht. Hele bedrijfstakken worden daarmee ontwricht of simpel weggevaagd.

De consument vindt het allemaal prachtig. Gratis, mooier wordt het immers niet. Als een bank zoiets wil doen dan is het huis te klein, de wegen van de consument zijn ondoorgrondelijk. Google zijn hele verdienmodel is immers gebaseerd op de verkoop van persoonlijke data. Met zoveel succes dat inmiddels elke succesvolle innovatie moeiteloos ingelijfd kan worden. Google is nu nog een supermarkt met A-merken en huismerken. Als niemand de mannen van Google stopt dan blijven alleen de huismerken over en Google vindt dat prima.

Als je dit een leuk artikel vindt dan is dit wellicht ook een aardig artikel. De wonderboys van Google laten ons geloven dat het een cool, innovatief bedrijf is.

woensdag 26 februari 2014

Het zou Facebook te doen zijn om de data van Whatsapp. Welke data?

Over welke data beschikt Whatsapp.
Het zou Facebook om de data te doen zijn. Data, welke data? Voor een inschrijving bij Whatsapp is alleen een telefoonnummer nodig. Whatsapp heeft nauwelijks data. Facebook bevestigt in een artikel in Business Insider. Whatsapp zegt dat ze de berichten niet langer dan dertig dagen opslaan. Kan ik me vanuit het verdienmodel iets bij voorstellen. Al die servers die moeten draaien om bij te houden dat ik iets later op een afspraak ben. Wat moet je ermee. Natuurlijk kan dat allemaal veranderen nu Facebook de baas is. Daarop anticiperend werd in Nederland de afgelopen dagen de Russische Telegram App massief gedownload. Dat kan ook makkelijk want het kost niks. Of de app ook daadwerkelijk gebruikt gaat worden zullen we de komende weken zien,ik heb zelf nog geen verzoek binnengekregen. Overigens beloven de makers van Telegram exact hetzelfde als de makers van Whatsapp. Goede privacy, berichten worden niet bewaard, geen advertenties enzovoort. Zoals je hebt kunnen zien met Whatsapp zijn die beloftes loos en geen cent waard. Morgen kunnen de oprichters alle regels veranderen je hebt er niet voor betaald dus je kunt geen enkel recht claimen. 

Facebook heeft met name van haar imago te vrezen. De slechte communicatie met de gebruikers uit het verleden wordt Facebook stevig aangerekend. Begrijpelijk. Gevaarlijk ook want de gebruikers van Facebook zijn tegelijk de content leveranciers en daarmee de echte motor van Facebook. Er word gezegd dat Facebook persoonsgegevens verkoop aan adverteerders. Dat is een beetje naast de waarheid, Facebook verkoop de mogelijkheid om mensen te bereiken via het internet overigens net als Google of Yahoo en net als dagbladen en tijdschriften die hun lezersonderzoeken, naam, adres en woonplaats data koppelen aan geomarktprofielen. Kennelijk wordt er gedacht dat folders van de Gamma ad random in de brievenbus vallen of dat adverteerders op een willekeurige zender hun commercials uitzenden. Gewapend met een tweede scherm communiceren we met de televisie terwijl we via twitter laten weten dat we een veilige berichten app zoeken. Al die data is openbaar en kan worden gebruikt. 

Veel persoonlijke data ligt al sinds jaar en dag voor het grijpen daar hoor je eigenlijk weinig over. Je NAW staan vanwege je telefoon abonnement al sinds 1881 in het telefoonboek. Je kunt me gewoon vinden. Ik kan me herinneren dat er mensen waren met een geheim nummer. Dat wist dan iedereen. Omdat ik ondernemer ben, hebben ze veel gegevens bij Kamer van Koophandel, die de adresgegeven en meer openlijk verkoopt voor een paar rotcenten. Zo'n inschrijving is zelfs bij wet verplicht. De telefoonmaatschappij waarmee ik privé en zakelijk bel, fax, sms en internet kan alles van mij weten. Via het kadaster kun je opvragen wat mijn huis kost, allemaal openbaar. Als we deze gegevens bundelen en via het net beschikbaar maken is het plots privacy gevoelige informatie. 

Mensen zijn bang dat Facebook iets met hun data gaat doen. Facebook heeft op dat gebied in het verleden inderdaad een paar uitglijders gemaakt voldoende reden dus om bezorgt te zijn. Het is wat simpel gedacht eerlijk gezegd. Je zou je kunnen afvragen of het niet andersom gaat werken. Wat kan Whatsapp met de data van Facebook. Ik begrijp het principe van big data en de mogelijkheid om digitale informatie aan elkaar te knopen. Wat ik ook begrijp is dat de diensten van Facebook en al die zogenaamde social platformen gratis zijn. Als de dienst gratis is ben jij nu eenmaal het product. Met één druk op de knop kan ik Facebook, Whatsapp, Instagram, twitter, linkedin en al die andere gratis platformen zomaar verwijderen. Dat schept een zakelijk evenwicht tussen privacy en commercie. En natuurlijk kan het fout gaan met deze deal. Mensen kunnen en masse van berichtjes provider veranderen omdat ze die ene dollar per jaar te veel vinden. De groei van Whatsapp kan stoppen bij 500 miljoen gebruikers. Mensen kunnen Facebook de rug toekeren omdat ze bang zijn voor schending van hun privacy. Het kan allemaal maar dan moeten er eerst wel een nieuwe uitdagers opstaan die dezelfde diensten op dezelfde schaal gratis aanbieden zonder dat we er iets voor terug hoeven te geven zoals privacy. Hoe groot is die kans?

maandag 10 februari 2014

De wonderboys van Google laten ons geloven dat het een cool, innovatief bedrijf is.

‘Innovatieclubjes zijn vooral goed voor het imago, niet voor het bedrijf’  Hoogleraar regionale economie maakt gehakt van argumenten die in het innovatiewereldje zo geliefd zijn. FD 2016. 

Het artikel deed me denken aan een blog dat ik schreef in 2014 over de innovatie projecten van Google. 10-02-2014. Op Twitter wordt ik nog steeds overspoeld met foto’s van Glass. Je moet waarschijnlijk op een wachtlijst staan om te mogen betalen voor een proef exemplaar. Heb je de bril, waarmee je er uitziet als een malloot, eenmaal in huis dan moet je er natuurlijk mee op de foto en die moet gedeeld worden met de wereld. 

De zelfrijdende auto’s van Google zijn al jarenlang een onderwerp van gesprek. Rubrieken als de wereld draait door geven er steeds opnieuw aandacht aan. Als Alexander verschijnt met een digitale leesbril kijkt van Nieuwkerk zijn ogen uit. Ik vermoed overigens dat Matthijs nog verwonderd naar een snelkookpan kan kijken want hij is volkomen a-technisch.

Miljoenen mensen kijken vol bewondering en niet alleen in Nederland. Het thermostaat bedrijf Nest werd voor Miljarden ingelijfd. We kijken er niet meer vreemd van op. Bij Honeywell de bekendste thermostaatbouwer van de wereld zullen ze wel een wenkbrauw gefronsd hebben. De wonderboys van Google verrasten ons afgelopen week weer met een digitale contactlens waarmee het leven van mensen met suikerziekte er anders uit kan zien. Ik was er zo enthousiast over dat ik het bericht zelf retweete. Toch knaagt er iets.

Eerlijk gezegd begin ik aan mijn Google taks te komen. Als er één bedrijf is dat wereldwijd profiteert van het internet of things dan is het Google. Het is de grootste advertising money making machine die de wereld ooit gezien heeft. Het bedrijf grossiert jaar op jaar dubbelcijferige omzet- en winstgroei. Elk kwartaal wordt er nu al meer dan 3 miljard dollar aan winst gegenereerd. 


Die winsten worden met sandwich constructies naar belastingvriendelijke paradijzen als Bermuda geëxporteerd zodat de samenleving vooral niet profiteert van het succes van Google. Als Google normaal belasting zou betalen kunnen we waarschijnlijk met de opbrengsten kanker binnen vijf jaar terugdringen tot een chronische ziekte. Maar dat is natuurlijk niet zo spannend als een elektronische leesbril.

Grappige autootjes van Google fotograferen je huis en je straat en nadat alle uithoeken van de wereld werden gefotografeerd worden nu ziekenhuizen, bibliotheken, winkelcentra en ja zelfs het binnenhof in kaart gebracht met maps en streetview. We vinden het allemaal cool en er is niemand die het eigendom claimt van zijn data. Alle beschikbare data wordt nu aan elkaar geknoopt via het “social netwerk” Google plus. 


Het netwerk dat door digitale frontrunners wordt gepromoot omdat er zulke goede inhoudelijke gesprekken plaats vinden. Als ik de kachel een graadje hoger zet krijg ik straks een advertentie op mijn mobiel van de lokale isolatieboer. Meer dan een biljoen zoekopdrachten per jaar in 150 talen worden aan elkaar geknoopt met Google plus, streetview en data bronnen waarvan we het bestaan niet kennen. 

Wat ook zo grappig is, Androïd schijnt de auto te willen veroveren en allerlei hippe journalisten vertellen dat het zo slim is en dat we dat vooral moeten doen. Ja natuurlijk weet Google dan precies wanneer je in de buurt bent van een adverteerder, Who cares.

De wonderboys van Google hebben hun zaken briljant onder controle. De mannen ontwikkelen allerlei innovatieve projectjes die vliegensvlug hun weg weten te vinden via nerds, internet journalisten, televisie rubrieken en de social media waar ze inmiddels zelf grip op hebben. De innovatie projectjes kosten fietsengeld in verhouding tot de winsten die gemaakt worden met advertentie verkoop. 


De projecten maskeren het advertentie monster dat zich in een razend tempo ontwikkelt en strooit zand in de ogen van critici. Commerciële innovaties die hun business modellen ondermijnen worden tegen onwaarschijnlijke bedragen ingelijfd. 

De pers is vol lof. Terwijl we op de achterste benen staan waar het gaat om onze privacy en Snowden van de ene naar de andere geheime plek wordt gevlogen staan we toe dat Google elke seconde onze data tapt om het te verkopen aan de hoogste bieder. Maar oh wee als Twitter een advertentie in onze timeline post of als Facebook iets wil doen met een reclame videootje dan is de wereld te klein. We hebben kennelijk liever dat onze data stiekem wordt verkocht.

zaterdag 1 februari 2014

De iWatch van Apple kan een doorbraak betekenen voor M-health en een serieuze concurrent worden van alle fitnesstrackers.

Niemand weet nog hoe de iWatch er uit gaat zien.
De concepten werden het afgelopen jaar steeds beter.
Het internet werd de afgelopen dagen bedolven onder nieuws van Apple. Het bedrijf zou op iOS niveau inzetten op M-health. De iWatch zou alle gezondheid toepassingen kunnen ontsluiten. Ik publiceerde een jaar geleden een artikel waarin ik een dergelijk wearable device omschreef. Ik hoopte toen eerlijk gezegd dat Apple die richting zou kiezen. Het lijkt erop dat Apple nu serieus werk maakt van M-health. Met toepassingen die de wereld van de gezondheidszorg op termijn op zijn kop zullen zetten. Het is een volgende stap op weg naar je persoonlijke gezondheid dossier. Emmerce schreef er gister het volgende over "Apple zet met iOS in op mobiele gezondheid" De volgende versie van iOS, de systeemsoftware voor iPhones en iPads, krijgt een sterke gezondheid component. Dat meldt 9to5Mac op basis van anonieme bronnen. De kop " iWatch + iOS 8: Apple sets out to redefine mobile health, fitness tracking" laat niets aan de verbeelding over. iOS 8 krijgt een speciale app Healthbook en werkt samen met de aanstaande iWatch. De app zou net zoals Passbook kaarten tonen, maar dan met informatie over gezette stappen, verbrande calorieën, hartslag of bloeddruk. De iWatch zou hartslag en bloeddruk moeten meten. The NextWeb kopte in "Apple is reportedly going big on health and fitness with iWatch and iOS 8" en ook de blog Apple Insider kwam met een achtergrond artikel met als titel. "Apple execs met with head of FDA to discuss 'mobile medical applications". Partijen als Fitbit en de Nike fuelband, de fitnesstrackers voor fietsers en lopers en de duizenden apps die inzoomen op fitness krijgen er een meer dan serieuze concurrent bij. Reden voor mij om het artikel dat ik een jaar geleden publiceerde nogmaals te posten.

Apple heeft meer dan 79 patenten die betrekking 
hebben op een device dat om de pols past.  
Origineel artikel van 27 februari 2013. 
Onlangs las ik een rapport van PWC over de mogelijkheden van M-health. In dit rapport stond een passage waarin werd beschreven dat er voor m-health meer kansen liggen in de opkomende markten. Simpelweg omdat burgers daar niet ziek willen worden. De kosten van ziek zijn of de hulp van een arts zijn in deze regio te hoog of domweg onbetaalbaar met als gevolg dat de keuze voor m-health, zelfmanagement en preventie in deze landen meer voor de hand ligt dan in landen waar de overheid garant staat voor de kosten. Dit gegeven komt vanzelfsprekend in een ander daglicht te staan wanneer we ons realiseren dat de kosten van de zorg ook in ons systeem ondragelijk worden. De toenemende financiële druk op de burgers zal ervoor zorgen dat mensen tegen een geringe investering als de aanschaf van een mobile device met een health App of een abonnement op een zelfmanagement platform als Youplus zelf aan de slag zullen gaan met hun gezondheid.

E-health als verzamelnaam voor zorg met behulp van allerlei internetgerelateerde toepassingen leek lange tijd een belofte. Een belofte die maar moeizaam leek te worden ingelost. Als gevolg van een falend zorgsysteem, de vergrijzing, het uitkleden van de verzekeringspolissen en de almaar stijgende kosten van het eigen risico, komt die burger zelf in actie. Per jaar komen er duizenden Apps op de markt die allemaal proberen te helpen bij het streven naar een vitaler en gezonder leven. Van eenvoudige Apps die je hartslag meten tot Apps die registreren wanneer je het hardst snurkt. Apps voor mobile devices lijken daarmee het begin in te luiden van enorme veranderingen in de zorg. De ontwerpen voor een smartwatch van Samsung, Apple en Sony die nu op de plank liggen en wellicht nog dit jaar het licht zullen zien gaan zorgen voor de definitieve doorbraak. De smartwatch is een mobile device voor om je pols en waarop geavanceerde Apps kunnen draaien die misschien wel jouw gezondheid bewaken. Je kunt er natuurlijk ook mee bellen, whatsappen, twitteren en zelfs zien hoe laat het is.

Omdat de smartwatch dag en nacht om je pols zit kan hij Apps op een andere manier van informatie voorzien. De smartwatch kan zo je hartslag, bloeddruk en calorieverbruik registreren. De smartwatch monitort je lichaamstemperatuur, de hoeveelheid bewegingen per 24 uur en de kwaliteit van je slaap. Aanvullende Apps in samenwerking met bijvoorbeeld een smart toilet kunnen zorgen voor vitale data van urine en ontlasting. Je kunt deze data nog verder verrijken met bijvoorbeeld informatie over de kwaliteit van je bloed die je hebt gekregen uit een bloedprik apparaatje. De weegschaal schiet dagelijks of wekelijks de data in je smartwatch over spier- en vochtontwikkeling, BMI en gewichtverloop. De smartwatch zal in staat zijn om deze data via de cloud te combineren met bijvoorbeeld social media data van twitter, de weeromstandigheden en geolocatie data. Ik stel me daarbij voor dat je op basis van die gegevens dagelijks kansberekeningen krijgt die je vertellen wanneer je de griep krijgt of dat je al ziek bent en welke plekken je beter kunt mijden wanneer je het virus wilt ontlopen. 

Natuurlijk kun je die verzamelde data dagelijks delen met je huisarts. De huisarts wordt daarmee data analist en kan op elke plek in de wereld op basis van cloudstatistieken en kansberekeningen de juiste medicatie voorschrijven. De vraag is natuurlijk wel of er dan nog plaats is voor artsen en medicijn verstrekkers. Wellicht dat deze tussenpersonen het veld ruimen net als eerder verzekeringstussenpersonen, bankiers en makelaars het veld ruimden. Immers gebruikerservaringen van medicijnen, reviews in combinatie met de data uit jouw smartwatch leidden vanzelf naar de juiste medicatie. Alle genoemde applicaties bestaan al. Het toilet dat middels een App kan communiceren met je smartphone is op de markt in Japan en Philips ontwikkelde technologie die het mogelijk maakt om thuis bloed te prikken en de gegevens ter analyse naar een arts te verzenden via het internet. Partijen als Nike en Withing leveren calorieverbruikbandjes, weegschalen en bloeddrukmeters die draaien op Apps. De smartwach zal deze data combineren en daarmee een nieuwe fase van e-health inluiden.

Dat het verzamelen van data om die vervolgens te delen met huisarts of specialist kan leiden tot ronduit spectaculaire resultaten blijkt uit bijgaand item gemaakt door RTL4 Nieuws. Het beschrijft een nieuwe behandelmethode tegen reumatoïde artritis. Het gaat hierbij niet om het toedienen van een nieuw medicijn maar juist om het delen van relevante data. De gezondheid van de patiënt wordt gevolgd met behulp van het invullen van vragenlijsten. De behandelend arts kan door de verbeterde informatievoorziening adequater handelen. Het resultaat is opmerkelijk; 60 procent van de patiënten is binnen een halfjaar klachtenvrij. Bijgaand de link naar het nieuwsitem op RTL4; Nieuwsitem RTL4 


De publicatie van Bloomberg met als titel "Apple’s Planned ‘IWatch’ Could Be More Profitable Than TV".  is in dit verband ook lezenswaardig. 

woensdag 25 december 2013

Wat hebben de social media mij gebracht in 2013.

Alweer het derde jaar dat ik probeer op te schrijven wat de social media mij gebracht hebben. Wat ooit begon uit nieuwsgierigheid heeft zich ontwikkelt tot een zoektocht naar mogelijkheden. In dat kader verkende ik de afgelopen jaren verschillende sites en platformen. Elk jaar komen er sites bij en in 2013 vallen er ook sites af. De winnaars in 2013 zijn voor mij Twitter, Instagram, Facebook en Linkedin een beeld dat zich overigens al in 2012 al aftekende. Foursquare heb ik nu definitief verwijderd net als mijn cirkels op Google+. Ik heb mijn Google+ account nog niet helemaal gedeleted. Ik stond wel op het punt om de verwijderbutton te gebruiken maar omdat ik niet helemaal kon overzien wat dat zou betekenen heb ik die beslissing voorlopig uitgesteld. Het was wel een soort wake-up call waar het gaat om de macht van Google. Al de diensten zijn aan elkaar verbonden. Zo kon ik bijvoorbeeld niet direct zien wat het zou betekenen voor het gebruik van Blogger. Het platform van Google dat ik gebruik om om mijn weblog bij te houden. Hyves heeft zichzelf inmiddels opgeheven. In de boardroom van TMG bleken ze niet in staat om een verdienmodel voor de site te ontwikkelen wat me wel een beetje verbaasde met zoveel gebruikers enerzijds en een strak advertentie verkoop apparaat anderzijds. Andere sites zoals Cinemagram en Mobli bekijk ik nog af en toe. Hoewel ik Pinterest interessant vind kan het mij niet blijven boeien dus mijn account is nog wel in de lucht maar ik kijk niet vaker dan eenmaal per maand. Strum heb ik een maand aangekeken en daarna nooit meer geopend. Naast afvallers is er voor mij ook een nieuwkomer, Flipboard. Ik vond de App altijd al geweldig maar ontdekte recent nieuwe toepassingen. Zo kun je met Flipboard zelf magazines samenstellen en delen. Je treedt daarbij op als curator waardoor je natuurlijk ook je eigen artikelen een context kunt geven. Je kunt ook anderen vragen om mee te werken en de content te delen. Overigens lijken mijn keuzes niet zo uniek. Ook wereldwijd zijn Facebook, Instagram, Twitter en linkedin de voorlopige winnaars. 

Hoewel er steeds nieuwe ontwikkelingen gaande zijn zoals nu bijvoorbeeld Snapchat is het wat mij betreft meer van hetzelfde en is er een natuurlijke hiërarchie aan het ontstaan. Met grote mondiale sociale netwerken en special interest platformen voor specifieke doelgroepen. De gemeenschappelijke deler van deze van deze sites is wel de wijze van financiering, telkens zijn dat de adverteerders. Daarmee gedragen de sites zich steeds meer als de klassieke printed media en zullen we dus waarschijnlijk ook dezelfde soort niche players zien. Youtube is een absolute superster maar ik heb er moeite mee om Youtube in het de lijst van social media sites te plaatsen. Het is natuurlijk een definitie dingetje. Ik merk wel dat ik in 2013 Youtube heb ontdekt als plek waar je over vrijwel elk onderwerp een tutorial kunt vinden. Ik zie dat ook kinderen veel tijd doorbrengen op Youtube of het nu gaat om een tutorial over grammatica of het volgen van een beautyblog. Youtube is the place to be. Ik zag dit jaar ook de keerzijde van de social media. Steeds vaker worden mensen en organisaties bedreigd en achtervolgd door meestal anonieme accounts. Het lijkt er op dat vooral Twitter ruimte geeft voor deze uitwassen. Het leidt er steeds vaker toe dat mensen afhaken. Ik heb het idee dat andere platformen minder last hebben van dit verschijnsel. Misschien moet het anonimiteit principe van de social media over het algemeen een beetje aangescherpt worden. Ik verwacht echter dat social media sites als Twitter pas in actie komt op het moment dat adverteerders afhaken.

Twitter heeft zich ontwikkeld tot de core van mijn social media activiteiten. Ik plaatste in 2013 gemiddeld zo’n 20 tweets per dag. Een verdubbeling ten opzichte van 2012. Ik zag ook een verschuiving in de piek van door de week naar het weekend. De meeste tweets die ik plaatste zitten overigens in conversaties. Het aantal volgers op Twitter groeide in 2013 naar 39.000. Bloggen werd meer mijn ding. De teller van mijn weblog Studio DWVTS eindigde in 2013 op iets meer dan  70.000 pageviews dat is overigens cumulatief over een paar jaar. In 2013 werd ca. 40.000 keer een pagina bekeken. Ik heb geen referentie met vergelijkbare bloggers dus ik weet niet of dat veel of weinig is. Ik schreef in 2013 zo’n dertig artikelen en mijn blogs worden nu elke dag gelezen. Als je meer publiceert krijg je meer lezers zoveel is duidelijk. 2013 overziend hebben de social media een vastere plek ingenomen in mijn dagelijkse routine. Ik zie het gebruik van de driehoek Twitter, blog en linkedin als een vast onderdeel van mijn werk. Waarbij de scheidslijn tussen werk en privé wel erg dun is geworden. Facebook is voor mij een privé aangelegenheid geworden. Dat zegt overigens niets over de zakelijke mogelijkheden van Facebook die zijn enorm. Facebook is een uitstekende plek om klanten te binden en nieuwe klanten op te sporen. Ik gebruik Instagram nog steeds alleen just for fun. Komend jaar gaat Instagram de advertentie mogelijkheden verder uitrollen en ik verwacht dat het een doorslaand succes zal worden. 

Het delen van informatie en het publiceren van zelf geschreven artikelen op mijn weblog hebben me in 2013 veel gebracht. Omdat ik het delen van informatie een vast onderdeel heb gemaakt van mijn Twitterfeed dwing ik mezelf om de actualiteit bij te houden. Daarmee is als het ware een wisselwerking ontstaan die voor mij positief uitpakt. Het publiceren van zelf geschreven artikelen houdt me scherp. Het bijhouden van een en weblog is als het ware een evaluatie moment waarop je ideeën toetst bij een breder publiek. Elke keer als ik op de “publiceren” knop druk vind ik het opnieuw spannend

De eenvoudigste manier om je activiteiten op de social media in perspectief te zetten is het gebruik van websites waarop je online invloed wordt gemeten. Ik bekeek er vier, Klout, Kred, Peerindex en Peerreach. Deze websites die online invloed onderzoeken zijn nog controversieel. Het meten van invloed zou onmogelijk zijn, makkelijk te corrumperen en feitelijk onbelangrijk. Elke methode is tot op zekere hoogte te corrumperen dat geldt niet alleen voor invloed van mensen of bedrijven op de social media. Voor de printed media zijn bijvoorbeeld de oplage / bereik cijfers van belang voor de prijsstelling. Hoe meer mensen er worden bereikt hoe hoger de prijs van een advertentie. Vandaar dat deze cijfers sinds jaar en dag onderwerp van discussie zijn. Zo worden meelezers soms meegeteld en vlak voordat de cijfers moeten worden gepubliceerd wordt er gestunt met goedkope of gratis proef abonnementen. Om die getallen te waarborgen zijn er controle instituten als het HOI in het leven geroepen want zodra het om geld gaat ligt manipulatie op de loer. Misschien moet er daarom ook wel zoiets als het HOI in het leven geroepen worden voor invloed op de social media.

Ik eindigde het jaar met een kloutscore van 69 op een schaal van honderd. De gemiddelde score op Klout is 40 en ongeveer 5% scoort boven de 63. Volgens Peerindex eindigde mijn “authority” in 2013 op 72. Kred gaf me een score van 813 op een schaal van 1000. Een vierde invloed onderzoeker is Peerreach. Peerreach kijkt onder meer naar de samenstelling van je volgers op Twitter en geeft daar insights over. Of en hoeveel spamvolgers je hebt, of het mannen of vrouwen zijn en hun leeftijd. Zo kan Peerreach zien of je publiek voornamelijk bestaat uit Russen boven de 60. Op basis van die insights maken ze kwalitatieve wegingen en stellen ze onder andere nationale en internationale top honderd lijsten samen. Volgens de scores van Peerreach eindigde ik 2013 als #10 in de top honderd peergroup marketing en als #24 in de top honderd peergroup van bloggers. 

Overigens sta ik voorop om deze cijfers te relativeren. Het zijn immers maar getallen op basis van je social media presence. Ik houd me wel vast aan het idee dat het meten van invloed en autoriteit aan belang zal winnen. Invloed en autoriteit bepalen het gewicht van je boodschap en zijn daarmee een onderdeel van je geloofwaardigheid. De meetmethodes zullen de komende jaren verder verbeteren en daarmee zullen de uitkomsten relevanter worden. De voor en tegenstanders zullen blijven bestaan. Ik ben niet voor en niet tegen er is namelijk voor beide stellingen wel iets te zeggen. Ik zie de ontwikkeling wel als iets onvermijdelijks. Mensen zijn er nu eenmaal in geïnteresseerd waar ze staan en bedrijven willen steeds vaker weten met wie ze te maken hebben. Rankings zijn dan waarschijnlijk onvermijdelijk. Door het gebruik van de verschillende social media sites ontwikkel ik een scherper beeld van de mogelijkheden en die kan ik dagelijks toepassen.Voor mij vormen de zich nog steeds snel ontwikkelende mogelijkheden van de social media een bron van inspiratie en ik zie voldoende uitdagingen voor 2014. 

maandag 16 december 2013

Eén geweldige visual brengt zonne-energie als oplossing voor het wereldwijde energieprobleem compleet in beeld

Embedded image permalink
Het totaal oppervlak aan zonnepanelen dat nodig
zou zijn om de wereld van energie te voorzien.
Toen ik vanmorgen mijn Twitter timeline bekeek kwam ik het volgende bericht tegen van @MWetterauw: Het totaal oppervlak aan zonnepanelen dat nodig zou zijn om de wereld van energie te voorzien pic.twitter.com/PvXQxH9sbW 
Het bericht trof mij in al zijn eenvoud. Niet alleeen de inhoud maar ook de vorm. In één opslag werd een heel probleem gereduceerd tot een overzichtelijke visual. Ik besloot het bericht te retweeten en daar bleek al snel uit dat bij veel mensen de boodschap aankwam. Ik heb aardig wat gelezen over het onderwerp en we hebben zelf zonnepanelen op het dak van ons bedrijf. Toch maakt deze montage meer duidelijk dan al die artikelen bij elkaar. Natuurlijk kun je vraagtekens stellen bij de montage, klopt het wel bijvoorbeeld. Die vraag kreeg ik dan ook. Het kan natuurlijk best zo zijn dat de samensteller van de foto er een paar vierkante kilometer naast zit. En natuurlijk zijn er veel problemen te overwinnen op het gebied van transport en opslag. Maar de boodschap is creatief, helder en communiceert. Uit het plaatje blijkt eens temeer dat er een gemeenschappelijke visie nodig is voor het mondiale energievraagstuk. De boodschap is simpel. De combinatie van een goede tekst en een slimme visual werkt nog steeds het best. Ook op de sociale media. 


Voor mensen die meer over het onderwerp willen weten bijgaand nog een aardig artikel over de overweldigende potentie van de Sahara en de bottlenecks. Ik kreeg het artikel aangereikt via Ide Koops @djidee

Sahara's solar power potential underlined
By on Jan 28, 2009
A report has higlighted that some patches of the Sahara reach 113 degrees F (45 degrees C) on many afternoons. It is, in other words, a gigantic natural storehouse of solar energy. And proponents say CSP could turn the Sahara's heat and sunlight into a major electrical source.
The Sahara Forest Project, which is testing solar plants in Oman and the UAE, proposes building CSP plants below sea level  so that seawater can flow into them and be condensed into distilled water for powering turbines and washing dust off the mirrors, reported time.com.
The report mentoined that a few years ago scientists began to calculate just how much energy the Sahara holds. "They were astounded at the answer. In theory, a 35,000-sq.-mi. (90,600 sq km) chunk of the Sahara — smaller than Portugal and a little over one percent of its total area — could yield the same amount of electricity as all the world's power plants combined. A smaller square of 6,000 sq. mi. (15,500 sq km) — about the size of Connecticut — could provide electricity for Europe's 500 million people."
"I admit I was skeptical until I did the calculations myself," said Michael Pawlyn, director of Exploration Architecture, one of three British environmental companies comprising the Sahara Forest Project.
Even as the area provides enormous opportunity, the report highlighted that scaling up the technology to produce meaningful quantities of electricity means building sprawling arrays of mirrors and pipes across hundreds of miles of remote terrain — and that will be expensive. Gerry Wolff, an engineer who heads DESERTEC, an international consortium of solar-power scientists, estimates it will cost about $59 billion to begin transmitting Sahara power by 2020.
It also shared that one of the drawbacks to CSP technology is that it works at maximum efficiency only in sunny, hot climates — and deserts tend to be distant from population centers. To supply Europe with 20 percent of its electricity needs, more than 12,000 miles (19,300 km) of high-voltage direct-current (HVDC) cables would need to be laid under the Mediterranean, said Gunnar Asplund, head of HVDC research at ABB Power Technologies in Ludvika, Sweden.

- See more at: http://social.csptoday.com/taxonomy/term/83/saharas-solar-power-potential-underlined#sthash.WeqZrxIF.dpuf